Við erum öll að aðlagast breyttum aðstæðu hérna á heimilinu. Það er að segja ég og Benedikt. Við erum samt alveg að mastera það að vera foreldrar, námsmenn í rúmlega fullu námi og að reka heimili. Öll verkefni komast til skila á réttum tíma, próf ganga vel, barn dafnar vel, heimili í topp standi og þar frameftir götunum. Stundum er þetta drulluerfitt púsluspil, sérstaklega þegar maður ætlar sér að komast í ræktina eða sund og eiga einhverjar stundir annarsstaðar. En það hefst allt líka. Við erum svo ótrúlega klár.
Dagurinn er því einhvern veginn svona:

• Vakna

• Sinnabarni

• Setjíþvottavél

• Sinnabarni
• Skóli
• Sinnabarni
• Taka úr þvottavél & setja í nýja
• Sinnabarni
• taka úr þvottavél
• Sinnabarni
• Læra
• Sinnabarni
• Farí ræktina
• Sinnabarni
• Eldakvöldmat
• Sinnabarni
• vaskaupp
• Komabarni í ból
• Læra
• Quality time
• Sofa
• Sinnabarni (04:00)
• Vakna

Þetta er góð dagskrá. Stundum erþetta rosa flókið. Kannski af því við Benedikt vorum ekkert skipulagðasta fólk í heiminum áður en sonur kom í heiminn. Hann hefur sem sagt orðið til þess að á heimili okkar er orðin gríðarleg reglusemi. Hey krakkar! ég mæli með þessu, best í heimi!

Sprellmót á föstudag, þá sprellar Benedikt og ég verð heima með barn að gera súper rannsóknina mína. Spennandi, en það er sko komið að honum að skemmta sér :)

Jæja, barn er borði í heiminn. Hann er kominn með sína eigin síðu sem ég þykist nú sinna ágætlega, ég hinsvegar finn hjá mér gífurlega þörf fyrir að skrifa mína skoðanir á þetta internet. Eitthvað sem kannski snýst ekki alveg bara um börn, grömm, sentímetra, bleyjur og fleira í þeim dúr.
Sem sagt, eftir að Ernir fæddist vorum við flutt með sjúkraflugi til Reykjavíkur þar sem hann greyið reyndist vera með sýkingu í naflanum. Við vorum þar í 3 vikur á Vökudeildinni þar sem hann losnaði við sýkinguna og fékk svo smá vaxtarækt. Við komum heim til okkar 2. júní, þá var ég ekki búin að koma heim til mín í heilan mánuð! En við komum hingað maður, kona og barn.
Ég átti örugglega besta sumar ævi minnar. Ég skrifaði einhverntímann í bloggfærslu að sumarið 2008 hefði verið huggulegt, en sumarið 2009 var fullkomið. Við vorum bara þrjú saman í allt sumar, við Benni bæði í fæðingarorlofi og krúttundur auðvitað bara að vera bestur eins og hann er. Það sem var ljúft að knúsast og kúra í heilt sumar. *Dæs* ennnn.... það er búið.
Ég varð líka 25 ára í haust. Ég var eins og fimmtug og fékk málverk, blómavasa, rauðvínsglös og skartgripi í afmælisgjöf. Geri aðrir betur. Á afmælisdaginn gaf Benedikt mér líka hring, sem var ekki afmælisgjöf.
Nú er skólinn byrjaður og ég á eitt ár eftir. Á þessari önn er ég skráð í 36 ECTS einingar, stundum skil ég ekki hvað ég var að spá með þessari ótrúlegu skráningu, en hinsvegar verður svo ljúft að klára! Klára og verða frjáls og hamingjusamur samfélags- og hagþróunarfræðingur.... ef það þó er til.

Annars já, hlakka til, þetta er gaman.

Nú ætla ég að hætta að skrifa hér og skrifa bara á nino.is/ernirben

bestu kveðjur

Í heiminn er kominn sonur okkar. Ernir Benediktsson.

Sunnudagsmorguninn 10. Maí hitti ég Elísabetu fæðingarlækni. Henni leist heldur illa á blóðþrýstinginn minn og svona almennt ástand en sagði svo „við setjum þig líklega samt ekkert af stað í dag..." mér fannst þetta svolítið fyndið, enda hafði ég ekkert velt því fyrir mér að þetta gæti gerst eitthvað núna, eða strax. Ég tilkynnti þeim mjög stolt og ákveðin að sonurinn ætlaði að vera í maganum fram yfir eurovision. Síðan hringdi ég í Mörtu og mömmu og hló að þessu sem læknirinn hafði sagt, fáránlega uppfinning að hann færi eitthvað að koma í heiminn á næstunni. Benedikt kom síðan frá Reykjavík um kl 20 um kvöldið og við borðuðum saman og horfðum á sjónvarpið aðeins, hann fór síðan heim um hálf ellefu. Ég talaði í símann við mömmu og lagðist svo út af. Ég var ekki búin að liggja lengi þegar ég fann hvernig var að þyrma yfir mig. Ég fann hvernig jukust sjóntruflanirnar og höfuðverkurinn varð meira áberandi ásamt því ég sem var slöpp og með almenna vanlíðan, hausinn var þungur og það var eins og ég fengi fjörfisk inn í hausnum svona einn og einn. Ég hringdi á ljósuna Eddu sem hringdi í Alexander til að spyrja ráða. Á meðan ákvað ég að hringja í Benna til þess að segja góða nótt en hann svaraði ekki og í því gekk Alexander inn og þá fór í gang einhver sú svakalegasta atburðarrás sem ég hef lent í .

Alexander sagði mér að hann væri hræddur um að ég myndi fá fæðingarkrampa og hélt að ég myndi ekki endast í þessu ástandi nema í max 2 daga. Hann sat hjá mér í svona tuttugu mínútur og velti fyrir sér kostum og göllum og eftir að hafa ráðfært sig við svæfingarlækni ákváðu þeir að drengurinn kæmi, strax, með keisaraskurði. Ég hringdi því aftur í Benna í þetta skiptið til að biðja hann að koma strax, sonur hans væri að koma í heiminn, hann var nýkominn úr sturtu og rauk af stað. Allt fór á fullt, Edda setti upp nál í æðina hjá mér og ég fékk magnesíumsúlfat sem á að minnka líkurnar á krömpum, eitthvað var erfitt að ná hjá mér blóði en það tókst í fjórðu tilraun, ég fékk þvaglegg og var skellt í rafmagnsrúm. Svæfingarlækinirinn kom og útskýrði fyrir mér mænurótardeyfinguna, hvað gæti gerst og hvernig hún væri, hvað ég myndi finna og hvað ekki ásamt því að útskýra hvað myndi gerast ef deyfingin virkaði ekki. Við rúlluðum afstað, á miðjum ganginum stoppaði Alexander hersinguna, svona rétt til að heyra hjartsláttinn í prinsinum fyrir aðgerð, dopplerinn fór á bumbuna og hjartslátturinn heyrðist skýr og flottur áður en dopplerinn kom við húðina. Hann hringdi á lyftuna og inn fórum við, ég í rúminu, Benni, 1 hjúkka, Edda ljósa, Siggi svæfingarlæknir, Alexander og vagga fyrir barnið, ég man að helstu áhyggjurnar mínar voru hvort lyftan myndi bera allan þennan þunga því þessi gamla lyfta er bara skráð fyrir 500 kílóum. Það var breytt yfir augun á mér svo birtan myndi ekki trufla augun og auka líkurnar á því að ég myndi krampa, ég hafði akkúrat orð á því að mér liði eins og í óvissuferð. Ég fann strax að mér leið vel hjá þessu fólki og ég treysti því hundrað prósent. Þegar komið var niðrá skurðstofu fóru þau að klæða sig í galla á meðan ég hitti skurðhjúkkur og svæfingarhjúkkur og var sett í undirbúning fyrir aðgerð.

Ég skalf frá öxlum og niður af stressi og kvíða og fann hvað ég var hrædd. Það voru þúsund hugsanir í hausnum á mér en ég leyfði mér bara að hafa áhyggjur af einu í einu, á þessum tímapunkti hafði ég áhyggjur af deyfingunni. Benni kom í græna gallanum og hafði orð á því að búnaðurinn væri sérlega þægilegur, það var létt andrúmsloft þegar Siggi svæfingarlæknir fór að lýsa fyrir mér næst skrefum, ég settist fram á bekkinn og hann deyfði mig, það var nú ekki meira mál en það, ég fann rétt þegar hann stakk mig en svo búið. Eftir það dofnaði ég hratt og hafði enga tilfinningu frá brjósti og niður. Svæfingarlæknirinn sat svo hjá mér og lýsti fyrir mér hverju skrefi aðgerðarinnar sem mér þótti mjög gott og vakti hjá mér heilmikla öryggiskennd. Ég fann ekkert, bara eins og hnoð, Alexander sagði mér eftir á að prinsinn hafi verið sitjandi og því aðeins meira mál að ná honum út en þau bjuggust við. Klukkan 01:31 fann ég þegar ég tæmdist við það að þau tóku hann út, hann fór beint á bakvið þegar hann kom svo ég fékk ekki að sjá hann strax, en aðeins augnabliki síðar heyrðist þetta litla ámátlega væl sem á örskotsstundu snerist upp í hvínandi grát og ég hugsaði með mér að það væri ljóst að lungun hans væru í fínu lagi. Ég hætti að gera mér grein fyrir því að það væri einhver að „vinna í mér" og heyrði bara þetta fallegasta og besta hljóð sem ég hef nokkurn tímann heyrt. Benni fór og klippti á naflastrenginn. Ég fékk síðan rétt að sjá framan í elsku drenginn minn og kyssa hann á kollinn rétt áður en farið var með hann upp á barnadeild til frekari skoðunar. Ég man ekkert eftir því sem gerðist í aðgerðinni eftir þetta, ég var bara í einhverju hamingjumóki held ég, það voru örlitlar áhyggjur innra með mér, en Benedikt fullvissaði mig um að hann væri fullkominn í alla staði.

Ég var saumuð saman og komið á gjörgæslu þar sem ég var áfram með magnesíumsúlfatið í æð ásamt góðum skömmtum af verkjalyfjum og því sem fylgir keisaraskurði. Benni sat hjá mér til fimm á milli þess sem hann fékk að hlaupa á barnadeildina og skoða soninn og taka af honum myndir, ég gat ekkert sofið og skalf ennþá, fann máttinn koma í líkamann eftir því sem ég skalf meira enda örugglega einhverskonar eftir á sjokk að ríða yfir.

Erni fékk ég að sjá loksins rétt fyrir hádegi 11. maí, hann var þá orðinn tíu tíma gamall. Yndislegu ljósmæðurnar sem sóttu mig á gjörgæsluna keyrði mig í rúminu mínu sem leið lá á barnadeildina þar sem mér var troðið í öllu mínu veldi inn í ungbarnastofuna þar sem litli engillinn minn lá lítill og varnarlaus í hitakassa. Honum var kippt út og skellt á bringuna mína þar sem ég fékk að hafa hann í smá stund og það var örugglega besta stund lífs míns.

Hann var 1805 grömm eða rétt rúmar 7 merkur og 44 sentímetrar og höfuðmálið 32 sentímetrar. Langur og mjór og það fallegasta barn sem ég hef nokkurn tímann augum litið. Honum líður vel og þarf ekki auka súrefni, aðeins hitakassann á meðan hann er að læra að halda á sér hita sjálfur. Ég fór í gær og aftur áðan og fékk að sitja með hann, á meðan hann fékk að drekka, bæði í gegnu sondu og svo sprautu en hann er duglegur, sýnir góð sogviðbrögð og veit sko alveg hvernig á að fara að þessu og mér sýnist hann bara ætla að taka foreldrana til fyrirmyndar og vera duglegur að borða matinn sinn. Hann opnar augun vel og skoðar í kringum sig og er algjört kraftaverk.

Starfsmenn FSA eiga heiður skilinn, þessa nótt var okkur báðum bjargað og þau létu það líta út fyrir að vera ekkert mál, mér leið aldrei eins og ég væri bráðatilfelli eða það væri eitthvað stress, þeim tókst að láta mér líða vel og gera fæðinguna alveg eins góða og hún gat orðið, við eigum góðar minningar og þökkum þeim fyrir það, Alexander, Siggi svæfingarlæknir og Edda ljósa fá öll fullt hús stiga.

Takk fyrir öll skilaboðin, emailin, símtölin, kommentin og ég veit ekki hvað og hvað :) Það er svo gott að vita að maður á góða að sem hugsa til manns, það auðveldar bara allt einhvern veginn. Ég á svo góða vini sem eru búnir að koma í heimsókna og spjalla og hughreysta okkur og færa okkur gjafir og svona. Ellen kom og plokkaði og litaði augabrúnirnar mínar og augnhárin svo nú er ég eins og drottning, Halldóra kom færandi hendi frá London með fullan poka af æðislegum fötum á prinsinn, Kristín kom frá Reykjavík með tvö sokkapör sem hún prjónaði sjálf! og María og Rannveig komu með kjútí bjútí bangsa fyrir gæjann. Harpa kom svo og sat hjá mér og spjallaði og það var yndislegt, ég ætla að setja inn nokkrar myndir af þessu liði :) ....

... en nú er það búið, ég má helst ekki fá mikið af gestum og á að halda símtölum í lágmarki, svona í bili að minnsta kosti. Benni má auðvitað vera samt eins og hann vill.Hann er núna í Reykjavík þessi elska að ná í það sem átti eftir að sækja fyrir soninn, svona skreppiferð. Hann og pabbi í sameiningu ætla að flytja hingað vagn, rúm, baðborð og fleira sem er statt í Reykjavík, svo ég er einhvernveginn bara ein á Akureyri, eða þið vitið... ekki Benni, ekki mamma, ekki pabbi ... en það er nú búið á morgun, þá verða allir komnir heim.

Líkamlega ástandið er aðeins að versna, blóðþrýstingurinn hefur hækkað talsvert og ég er búið að auka við skammtinn af blóðþrýstingslyfjunum talsvert. Ég fæ höfuðverk af og til og á stundum svolítið erfitt með að horfa á sjónvarpið og lesa blöðin vegna einhverra smávægilegra sjóntruflana, en þetta eru allt fylgifiskar. í dag er ég samt komin 34 vikur sem er áfangasigur fyrir okkur öll, þannig séð. Ég má eiga á Akureyri og þarf því ekki að fara með sjúkraflugi til Reykjavíkur og þarf ekki sterasprautur til þess að styrkja lungu barnsins því eftir 34 vikur eiga þau að vera fullmótuð, eða að minnsta kosti nægilega vel mótuð. Hann er rúmir 40 sentímetrar að lengd og um tvö og hálft kiló sem eru held ég 10 - 11 merkur. Ég er annars bara óskaplega spennt að fá son minn í heiminn og get ekki beðið eftir að við getum verið öll saman.

Þetta er listinn sem Bendikt fékk þegar ég lagðist inn á spító... hann er nú búinn að gera flest á honum sko, enda fór nýr listi með honum til Reykjavíkur :)

María og Rannveig eru búnar að vera extra duglegar að koma í heimsókn, Rannveig hékk meiraðsegja með mér hérna í gærkvöldi í fjarveru Benedikts!

Kristín var hérna í fyllrís/starfsmannaferð og kom við hjá mér á spító með glæsilegu sokkana hérna neðar sem hún prjónaði. Vil benda ykkur á lazyboyinn og flatskjáinn hérna í herberginu... aðstaðan er ekki af verri endanum :)

Bumban, 33v og 6d, maður veit aldrei núna hvenær síðasta myndin verður tekin. Hún er aðeins farin að síga og ég bið ykkur að afsaka ljóta bolinn... maður bara nennir ekki meir svona á spítalanum.

Takk enn og aftur fyrir kveðjurnar, ég ætla að reyna að vera dugleg að láta vita af mér. Ég á að halda símtölum og heimsóknum í lágmarki en það er ágætt að senda mér skilaboð hér, á facebook eða í tölvupósti.. ég fæ ennþá að fara í tölvuna :)

Ég var lögð inn á fæðingardeild sjúkrahússins á Akureyri síðasta mánudag til ýmissa rannsókna. Eftir að hafa verið undir stöðugu eftirliti með blóð, blóðþrýsting, þvag og hreyfingar barns var ég lögð inn endanlega í dag með verulega meðgöngueitrun. Sem þýðir að ég verð hér þar til sonur minn kemur í heiminn, á stofu tvö á fæðingardeildinni. Það er alls ekki víst að það verði langur tími... samkvæmt doktor Alexander þá eru það svona tvær vikur.

Ég er ennþá pínu í sjokki, bjóst ekki við því að næst þegar ég kæmi heim til mín væri ég með barnið mitt og orðin mamma. Allt í einu finn ég fyrir því að vera ekki búin að undirbúa neitt og finnst leiðinlegt að geta ekki farið eftir planinu eins og það átti að vera... ég ætlaði alltaf að eyða þessum síðustu vikum í sérlega kósí undirbúning og almenn kósíheit. Nú hinsvegar í breyttum aðstæðum fékk Benedikt þrjá lista, kaupa, koma með og gera.

Ég skrifa meira þegar andinn kemur yfir mig.

Já... ég leyfði mér bara að vera svolítið dramatísk í þessum nýjustu aðstæðum, leyfði því að fara í taugarnar á mér að hátt í 40 manns væru búnir að lesa og ekkert komment. Fannst þá kominn tími til að læsa, ef ég ætlaði á annað borð að fara að gera þetta að einhverjum svona alvöru persónulegum skrifum um mína óléttu og það sem henni fylgir gott og slæmt. Það er kannski útí hött að skrifa á blogg sem er læst með lykilorði sem hvort sem er fréttist á endanum, en mér þykir einhvern veginn betra að hafa kontrol, sérstaklega á meðan aðstæðurnar eru eins og þær eru, hugsi hver sitt. Ég veit að Benna finnst fáránlegt að læsa blogginu sínu og fleirum sem ég þekki en á meðan ég veit ekki hvert stefnir þá verður þetta bara svona...

Það er kannski ekki fallegt að segja að óléttunni fylgi eitthvað slæmt, enda er óléttan frábær og yndisleg og ég get ekki beðið eftir að fá litla barnið mitt í hendurnar, ég er hinsvegar bara pínulítið hrædd, pínulítið stressuð og finnst svolítið vont að vita ekki hvað gerist næst. Ég er alveg búin að gráta smá hérna heima en er samt alveg að komast á réttan kjöl held ég.

Ég var sem sagt send heim af spító á fimmtudaginn, eða rétt gat vælt það út að fara heim, því þær vildu helst leggja mig inn. Ég bað um að fá að fara heim því ég ætti eftir eina ritgerð og eitt próf til að klára önnina, og fékk það með því skilyrði að ég myndi gera algjörlega ekki neitt og Benedikt þurfti að lofa að fylgjast sérlega vel með mér. Ég má sem sagt fara á salernið eftir þörfum og 1x á dag í sturtu, ekki borða salt og ekki sterkt. Ef ég fæ stjörnur fyrir augun, höfuðverk eða verki efst í bumbuna á ég að hringja strax á spító, að öðru óbreyttu mæta á mánudagsmorgun í rit, blþr mælingu og flæðissónar.

Fyrir vikið er ég extra meðvituð um allt sem gerist í líkamanum mínum, finn vel fyrir hjartslættinum og er alltaf að pæla í hvort ég sé að sjá stjörnur og einföldustu hungurverkir hræða mig pínulítið, en ég er að reyna eins og ég lifandis mögulega get að slappa af og anda rólega. Benedikt hefur góð áhrif á mig og hjálpar mér með allt og allt. Ég er búin að fá leyfi til að skila ritgerðinni þegar mér hentar og ég stefni á að mæta í próf á mánudag ef mér líður vel, annars ekki.

Ef einhver hefur hugmyndir að góðu aktíviteti sem inniheldur í raun enga hreyfingu og er hægt að gera útafliggjandi þá má alveg setja þær fram, núna er ég að prjóna og þess á milli horfi ég á friends eða les í ævisögu Vilhjálms Stefánssonar... þetta er allt á réttri leið :)

jæja, hér hefur lítið breyst. Skoðunin í morgun kom svipað út nema núna mældist að eins prótein og hvítur í þvagi, ég rétt gat vælt út að fá að fara heim yfir helgina... svo við erum hérna skötuhjú og ég ligg með tærnar upp í loft með þá fyrirskipun að gera algjörlega ekkert!

Mæðraskoðunin í morgun var ekki eins gleðileg og hinar fyrri. Jú við heyrðum hjartslátt og hreyfingar og Kólumbus í toppstandi, móðirin hinsvegar ekki eins. Við vorum send upp á spítala til frekari rannsókna þar sem ég mældist með of háan blóðþrýsting og 2+ í bjúg... MEN og ég sem er búin að þamba birkisafa og brenninetlute eins og enginn sé morgundagurinn! Ég var sett í mónitor og svo tók Alexander okkur í vaxtasónar sem var gaman, fengum að sjá andlitið á krílinu okkar og hann er að sjálfsögðu fallegastur, ásamt því að fá að vita að hann vex fullkomlega eðlilega og er af réttri stærð. Mér er fyrirskipað að taka því rólega og ætla að læra fyrir próf undir sæng...
Næsta heimsókn er því á fimmtudaginn... góð ráð, straumar og heimsóknir eru vel þegnar!